به یاد تو می نویسم

            ای شقایق روییده از خون سیاوش

                               به یاد تو می نویسم ای لاله واژگون روییده از اشک سیاوش

  

                                                              

 

                                                      به یاد تو می نویسم ای جوانی از دست رفته مادرم

                                                                                           

به یاد تو می نویسم ای پدر آرمیده بر خاکم

                                                            به یاد تو می نویسم ای شور و حال از دست رفته ام

 به یاد تو می نویسم ای عشق از دست داده ام               

                                                    به یاد تو شب هایی که با اشک دل بریده ام 

    به یاد روز هایی که بی تو گذشت

                                                و به یاد روز هایی که بی تو می گذرد

  

  به یاد تو می نویسم خدا به یاد تو ای  خدای از یاد برده ام

                                                                     به   یاد تو می نویسم به یاد تو می نویسم

                            

به یاد خود می نویسم

                                 به یاد خود از دست رفته ام

                                                                    

 به یاد مرگ می نویسم

                                                و به یاد زندگی که از دست می رود

                                                                           

                                               

                                           مرا به یاد بیاور دنیای از یاد رفته ام مرا به یاد بیاور

آمـدی جــانـم به قربــانـــت ولـی حالا چرا ؟ ----- بی وفا،بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چــرا ؟

نوشدارویی و بعد از مرگ ســهراب آمــــدی  ----- ســـنگدل این زودتـر می خواســتی حالا چـــرا ؟

عمر ما ار مهـلت امروز و فـردای تو نیســــت ----- مـن که یـــک امـــروز مهـــمان توام فــردا چــرا ؟

نـــازنــینا ما به نــاز تــو جـــــوانی داده ایـــم ----- دیـــگر اکنـــون با جوانـان ناز کــن با مــا چـــــرا ؟

وه کــــه با این عمر هــــــای کوتـه بی اعتبار ----- این همه غافل شـدن از چون منی شیدا چــرا ؟

آسمان چون جمع مشتاقان،پریشان می کند ----- درشـگفتم من نمـــی پاشــد ز هم دنیا چــــرا ؟

شـــهریارا بی حبیب خود نمی کردی ســفر ----- راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟

                           بی مونس و تنها چرا ؟ ----- تنها چرا ؟ حالا چرا  شهریار

ای بینوا که فقر تو تنها گناه تست
در گوشه ای بمیر که این راه راه تست
این گونه گداخته جز داغ ننگ نیست
وین رخت پاره دشمن حال تباه تست
در کوچه های یخ زده بیمار و دربدر
جان میدهی و مرگ تو تنها پناه تست
باور مکن که در دلشان میکند اثر
این قصه های تلخ که در اشک و آه تست
اینجا لباس فاخر که چشم همه عذرخواه تست
در حیرتم که از چه نگیرد درین بنا
این شعله های خشم که در هر نگاه تست فریدون مشیری

مردی که تنها به راه میرود با خود میگوید
در کوچه میبارد و گرما در خانه نیست
حقیقت از شهر زندگان گریخته است،من با تمامِ حماسه ام به گورستان خواهم رفت
وتنها
چرا که
به راستی، کدامین همسفر میتوان اطمینان داشت؟
و به راستی
آنکه در این راه قدم برمی دارد به همسفری چه حاجت است؟ شاملو

 

 

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت
کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد
خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت
درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت
خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت
رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت
 بود ایا که ز دیوانه ی خود یاد کند
آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت
سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

 

هوشنگ ابتهاج

عیدتون  از الان تا رویت روی ماهتون (ایشالله امشب تو اسمون رویت بشه فردا صبحونه بخوریم)   مبارک

با دل پاکتون مرا من گنه کار دعا کنید

الهی به امید تو

 

سخت است

سخت است که به عشق او به خواب روی

 

                             به یاد او بیدار

        و به نام او عاشق

                                                                و با تمام وجود

دل در گرو صدایی که بگوید

                                                                                             دوستت دارم

 

                      سخت است که این باشی

                                                            واو همه این ها باشد

                                  

                              اما نه برای تو

                                                         برای دل دیگری  

 

                         سخت است سخت تر از مرگ شاید سختر از زندگی

                                                        اما

                                              خدا را شکر خدا را شکر

                                                    که خدا با ماست  

                                              همین برای دلم کافیست     

                                                           خدا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نمی دانم ای ادم ها چرا بی خیال هم هستید

 

آی آدمها

 

آی آدمها، که در ساحل نشسته شاد و خندانید،

یک نفر در آب دارد می سپارد جان

یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید،

آن زمان که مست هستند

از خیال دست یابیدن به دشمن،

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوان را

تا توانایی بهتر را پدید آرید،

آن زمان که تنگ می بندید

بر کمرهاتان کمربند...

در چه هنگامی بگویم؟

یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان، قربان.

آی آدمها که در ساحل بساط دلگشا دارید،

نان به سفره جامه تان بر تن،

یک نفر در آب می خواهد شما را

موج سنگین را به دست خسته می کوبد،

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راه دور دیده،

آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابی اش افزون.

می کند زین آب ها بیرون

گاه سر، گه پا، آی آدمها!

او ز راه مرگ این کهنه جهان را باز می پاید،

می زند فریاد و اُمید کمک دارد.

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!

موج می کوبد به روی ساحل خاموش؛

پخش می گردد چنان مستی بجای اُفتاده. بس مدهوش

می رود، نعره زنان این بانگ باز از دور می آید،

آی آدمها!

و صدای باد هر دم دلگزاتر؛

در صدای باد بانگ او رها تر،

از میان آبهای دور و نزدیک

باز در گوش این نداها،

آی آدمها!